DEERHOOF

Satomi Matsuzaki - bas, głos

John Dieterich - gitara

Ed Rodriguez - gitara

Greg Saunier - perkusja, głos

 

Od powstania zespołu minęło 20 lat, a Deerhoof, jak mało który skład, po raz kolejny umiejętnie redefiniuje swoje spektrum. Na nowej płycie La Isla Bonita, bez nudy i ziewania, kwartet dzieli się ze słuchaczami niewymuszonymi hitami, udowadniając, że wciąż należy do czołówki kreatywnego grania.

Kilka lat temu Pitchfork posunął się do ryzykownego określenia ekipy z San Francisco najlepszym zespołem na świecie, podczas gdy The New York Times nazwał ich jedną z najbardziej oryginalnych rockowych kapel dekady.

Coś w tym musi być skoro dwadzieścia lat nieszablonowego myślenia o muzyce, i przekładania tego na fizyczne krążki, pozwoliło grupie wypracować status swoistej indie gwiazdy. Począwszy od kostropatego punk rocka, Deerhoof uzyskał oryginalny styl, którego zmutowane DNA możemy dziś usłyszeć u wielu innych (Dirty Projectors, St. Vincent, Tune Yards, …). Oczywiście porównania i muzyczne dyrdymały w przypadku Deerhoof można by płodzić jeszcze długo, więc szybko w skrócie - pop dla odważnych.

 

Dyskografia:

"The Man, the King, the Girl" (Kill Rock Stars, 1997)

"Holdypaws" (Kill Rock Stars, 1999)

"Halfbird" (Menio Park, 2001)

"Reveille" (Kill Rock Stars / 5 Rue Christine, 2002)

"Apple O'" (Kill Rock Stars / 5 Rue Christine, 2003)

"Milk Man" (Kill Rock Stars / ATP Recordings / 5 Rue Christine, 2004)

"Green Cosmos" (Toad/Menlo Park / ATP Recordings, 2005)

"The Runners Four" (Kill Rock Stars / ATP Recordings / 5 Rue Christine, 2005)

"Friend Opportunity" (Kill Rock Stars / ATP Recordings / 5 Rue Christine, 2007)

"Offend Maggie" (Kill Rock Stars, 2008)

"Deerhoof vs. Evil" (Polyvinyl / Joyful Noise / ATP Recordings / Flying Nun / P-Vine, 2011)

"Breakup Song" (Polyvinyl, 2012)

"La Isla Bonita" (Polyvinyl /Altin Village & Mine / Clapping Music / Upset the Rhythm / Felicity / Lado ABC, 2014)

 

deerhoof.net